Chris van der Westhuizen

Jy maak nie mooi nie.

Ons het albei so lekker gespeel
totdat jy my gedwing het
om op daai koue pyp te sit.

Stadig oor die jare het jy
met daai warboel van emosies
wilder en woester begin wip.

Dan op in gemoed,
dan af in ’n woed -
skielik -

Al het ek so mooi ’n kussing gevra
en dat jy stadiger moet gaan;
te probeer balanseer.

Ek kan hoop vir ’n tyd lank...
totdat ek die dag afspring
en jy jou stuitjie breek.

                              Chris M. v/d Westhuizen '2005

Seesaw

You’re not playing fair.

We both used to laugh and play
until you forced me
to sit on that cold steel bar.

Slowly, over the years,
with that whirlwind of emotions,
you started seesawing - wilder, harsher.

Up in your mood,
then down in your rage -
suddenly -

Even though I kindly asked for a cushion,
begged you to slow down,
to try and keep your balance.

I can keep hoping for a while...
until the day I jump off -
and you break your tailbone.

                              Chris M. v/d Westhuizen '2005 (Translated from Afrikaans)